از همین دیروز بود که بند دست و پای خویش را میان فصل مشترکمان باز کردم نمی دانم هنوز چقدر اشتباه کرده ام به سادگی حرف هایی که حتی برگ چنار بالای سرمان را خوشحال کرده بود فکر می کنم و باور نمی کنم هنوز چشمه ای وجود دارد که نیرنگ پای خویش را در آن نشسته باشد. آه مانا؛ مانای شبهای سرد من، چقدر به سینه ام طوفان وزیده که مثل صحرا خشک شده ام و چقدر دریا ها با چشمانم غریبی می کنند که مثل کویر از عصیان عطش آتش از آسمانم می بارد. ای عشق، ای مشترکترین خط باریک میان من و هر کس که نیست. روی عقربه ی ساعتی که تو را تکرار می کند نشسته ای و خود را روی دیوار سینه ام آویخته ای! چرا تمام روزها ناتمامند. من اما به آن رد دورترین که تو را در آینده گم کرد فکر می کنم و هر روز بی آنکه از روی نقطه چین نگاهت بگذرم به طولانی ترین خطی فکر می کنم که شاید دست های تو روزی روی آن بلغزد و برای من بنویسی که دوستت دارم.

مانا، شبهای من بی اجاق می سوزد و روزهایم رنج دست های جنو ن می شود رنگ سرخی که به سیب زردی گونه هایم را تا ابد سرخ کرد و چشم هایم را خیره بر امتداد لکه لکه عشقی گذاشت که پشت سرم مانده بود نه ... نه! نمی دانی هنوز هم جلد بلند ترین بام شهرم اما دست های تو برایم کف نمی کوبد. یادت می آید عقربه ساعت را با دست روی یک گذاشتی و گفتی همیشه زمان آغاز را دوست داری؟! حالا من میان تمام نقطه چین های آغاز جای یک کلمه مجهول را خالی می بینم و هرگز ... هرگز عشق در این فاصله مبهم نخواهد نشست.

آه چه روزهای تنگی است که میان دو دیوار هی در خویش می لغزم و روی خودم سر می خورم و در خود گره می شوم نقطه میان گره تویی که دست هایت مرا در خویش می پیچد ای ماناترین دست ای کم نشان ترین گم شده؛ فصلی آغاز کرده ام که از تمام روزهای سال نشانی دارد .داغ سردی که بر تارک دلم مانده فصل مشترک من و توست.

صدحيف كان بهانه ما مختصر شده است         ديدار عاشقانه ما مختصر شده است                           

 چون آتشي كه در پس پاييز خفته ايم                    تاب و تب زبانه ما مختصر شده است

سر بر سموم سرد خزان داده مهرمان                 گرماي شوق خانه ما مختصر شده است

هر شب به چشمهات گره مي خورم دريغ                    تنهايي شبانه ما مختصر شده است

 گم كرده ايم در پس شب  رد عشق را                  در راه دل نشانه ما  مختصر شده است

بادي نمي وزد كه پريشان كند مرا                    در كشت عشق دانه ما مختضر شده است

ديگر به دوش گريه دلم را نمي برم             چون تكيه گاه شانه ما مختصر شده است                                                                                    

به مسلخ ستاره سحر شراره می زد                           چو   پاره پاره   مهتاب  فدا فدا فدا من

تمام هق هق باد به بغض من فرو ریخت                      چو بانگ موج و صخره صدا صدا صدا من

تو آدمی   شکسته   زجنس باغ حوا                            به جرم سیب و گندم خدا خدا خدا من

میان  رقص دریا  تو  شعله جنونی                               بر  آتشت    گناهم    بدا  بدا  بدا  من

جنون ومستی انگار تمام شب فروریخت                         زجام  سرخ  لبهات   ندا  ندا  ندا  من

چو پشت کوه ماهی  چو پشت ابر نوری                        چو شب به نور چشمت گدا گدا گدامن

میان لحظه  دردی    میان  دل  سبویی                           پریش  در سماعی   ردا  ردا  ردا  من

رنگ بهارجلوه دلدار ميدهد

                                                              عطر بهار بوي تن يار ميدهد

بر دل نگاه خشك خزان خيره مانده است

                                                وين چشمها ز ابر سيه تيره مانده است 

با لاي لاي نرم وخوش جوي خفته ايم

                                                      در دل خيال خام ز دورانه پخته ايم

سيمين رخان ز كوي پر از عشق رفته اند

                                                      ازدرد خويش راز وغم دل نگفته اند

پاييز خون سرد به دل هديه كرده است

                                                        در غربت بهار دلم گريه كرده است

در آسمان شهر خبراز ستاره نيست

                                                بر دردهاي خون جگران راه چاره نيست

دز سرزمين ما همه گلها شقايقند

                                                 مرگ است حكم زخم دلاني كه عاشقند

مرده است خاك شهر و دگر بر نمي دهد

                                                      ديگر به پاي عشق كسي سر نميدهد

اينجا هر آنچه هست همه حيله و فريب

                                                       شوق و صفا و مهر به دلها بسي غريب

حتي هواي شهر دگر صاف و پاك نيست

                                                      ديگر اميد رويشي از عمق خاك نيست

حتي ز آب رود زلالي فرامش است

                                                            ماه شب چهاردهم نيز خامش است

سبزي زروي برگ درختان فرار كرد

                                                                طوفان دردهادلمان تارو مار كرد

ديگر نكرد كوچ پرستو به شهرمان

                                                             ديگر نسيم صبح نرقصيد بهرمان

ديگر شميم ابر بهاري نمي وزد

                                                             شبنم دگر به گونه گلها نمي خزد

در تخت نهر دختر زيباي آب نيست

                                                     ديگر درون ميكده ها هم شراب نيست 

چشم افق ببار بر احوال زار ما

                                                       خون گريه كن به حال سيه روزگار ما

پروردگار هم به سيه دل نظر نكرد

                                                       ديگر كسي زعشق كسي را خبر نكرد

بالله كه دل شيفته در شهر باقي است

                                                       مستي كه آرزوش به ديدار ساقي است

اميد بر خدا كه همان مست بيقرار

                                                                     بر آسمان شهر زند رنگ نوبهار

      یک شب مرا به می زد و خام خویش کرد

یک شب که ماه چشم مرا پیش ابر برد

      او تشنه بود و کام مرا جام خویش کرد

آری چه سخت بود و چه خوش بود و ترس داشت

           وقتی که او مرا تب مادام خویش کرد

دستم به روی سینه هزاران هزار بار

          نفرین نوشت و تف به سر انجام خویش کرد

روزی از آن طرف ز فراسوی گردباد

       مردی نگاه کرد و مرا رام خویش کرد

یک مرد یک افق که دلش مثل ماه بود

     چشم مرا گرفته و بر بام خویش کرد

وقتی که های و هوی دل خواب خوش نداشت

         دست مرا گرفته و آرام خویش کرد

ترسی شبیه وحشت و کابوس مرگ داشت

      جرمی که عشق داروی سرسام خویش کرد

این تشنگی چرا به دلم خو گرفته است

     آبی تو یاسراب که در کام خویش کرد

اینست پاسخ آنکه مرا خام خویش کرد

     یک شب مرا به می زد و بد نام خویش کرد

                               ساده تر از نفس های من که فرو می رفت و بر می آمد

           به محض آن که با عشق به فاصله نورو باد اندیشه کردم

                                                                                   وشعور دریا را یک سره سر کشیدم

                                                                                  وباز هم زیر خیزابه های غرور دست وپا زدم

                                                                            که چه قدر ماه حسرتم را خورد

                                                                           وچه قدر سایه دنبالم کرد

                                                                         وچه قدر تنهایی بر بی وفایی ام گریست

                                                 وبدینسان هم زاد من در پیله خلوتم متولد شد

                                                 وبدینسان تلاقی مرداب در سرگشته گی من ختم به نیلوفر شد

                                                   وبدین سان از مرداب گریختم

                                                                            وبه خویش آمیختم

                                                                            و حلقه حنا بسته فریب بر گردن دار آویختم 

از چه گریز داشت آرامش و سکون

اینک طوفان

اینک حادثه

اینک عروج

ومن فکر می کنم این بار

طوفان من آرام می وزد

تو کنارمی ای هم زاد من

چشم هایت زاویه با نور بسته

 دست هایت حلقه با عشق

و این گونه در خویش فرو رفتم و هر چه رفتم سراپا تو شدم وهر چه گریستم دیدم من نیستم

حالا دهانم را باز می کنم

و شگفت انگیز ،غوطه ور میان دریا ،نفس می کشم

واز تر بادهای دور وبرم باران می چینم

این جا سرزمین عریانی پروانه وخورشید است

این جا منظومه پریشانی ماهست و دریا

با تو وداع می کنم

تو مرا دوباره بیاغاز...

می شود رد پایت را روی بال پروانه ها تماشا کرد

نقش می زنی بر خورشید

گردارد سرت گم می شود هبوط آدم

روی عریانی ذرات معلق می رقصی

تا عروجی دوباره

 تا رستن

فراسوی نگاهت آتش می گیرد

حجم بی شرم وجدان زدگی

می شود روی بال تو رد ماه را گرفت

وقتی

چهار سوی جغرافیا جشن خورشید می گیرد

تو گم می شوی

در پیداسرای روشن ترین ماندن ها

می شود بی پروانه سوخت

شمعی که تا نهایت بودنش

به سوی ابدیت

می شتابد…!

من از تو می ترسم

 از حادثه میان دریا ودرخت

                           از اتفاق ماه که پریشان شود

 من از عشق می ترسم

                          از انتظار بر خورد خورشید وباران

                                                      که بر پیوند ابرهانعره میزند

                                                           وبر مرزهای وصلشان…

         مرز های وصلشان

                            که دوباره

                                         ترس

                                               و

                                                 تردید

                                                        بر فصل خزان می کشد

من از تمام سینه های نفس بریده

                                             واز تمام دارهای سر کشیده

                                                   با تاریکی پیوند خورده ام

 و از تمام حرمتهای خیس تهی

                                            و شرافتهای ناسپید شرمگین

                                                   به طلوع دل خوشم

 انتظار می کشم

                       که شبی

                                     گوشه دیواری

                                                دست ناهرزگی را سبز ببینم

وفریاد کنم

                          خورشید آنجا پشت دیوار است

                                                                                       م.فنا   

یکشب که زباده لبت مست شدم             دل فال زدو قرعه به نامت افتاد

                                                                                                       م.فنا

ترسم که به قله نگاهت نرسم               آخر تو زکوه قاف هم قافتری

                                                                                                  م.فنا