باد می وزد

              اسطوره های دیرین در دلم نقش می بندد

                               من

                                       هرگز ندانستم که بارداری من از باد بود یا خورشید

  آنکه در وجودم رقص می کرد

                                      دست عصیانگر باد آرایه بند گیسوانش بود و

                                                                                              خورشید در قامتش آیینه می ساخت

                                   سالهای سال بود که بار دار بودم

                                 حتی هنوز وقتی در مادرم بودم

گر گرفته ام از تسلسل اعتقادهای سرخ و زرد

                                                       از آیینهای آیینه بند  ذهنهای متروک

                                     که هر روز هفده بار در خویش فرو می روندو

                                  هر بار فرو رفتنی تنگتر

                        موذن اذان بگو

                                            اذان بی وقتی

    دردی استخوانهایم را در هم می پیچد                       

                                                                                                    ودلم

  مثل گردابهای مهیب اقیانوس طوفان زده

                                               می پیچد دور چشمهایم

                                                       حلقه میزند                                                              

اینبار هزار اسطوره دور سرم ستاره می شود و هزار ستاره دور سرم می میرد

                                          و هزار هزاره    در خودم فرو می روم

         انگار اینبار بیشتر آبستن شده ام           

                                                از خودم

                                                                 از مادرم

                                  از تمام آنها که در سطرهای قبل ستاره اقبالشان دور سرم می چرخید

عصیان عربده های مست متعفن از سردابه های تاریخ بلند شده بود

                                                                     و من می دیدم

                                                                     آن کو چه چقدر بن بست بود که در آن

                                                                                                                 هر روز دختری

                  مادر بزرگ خویش را

                                                 هفت بار

                                                              می زایید...!

                                                                                                                           م.فنا

    تاریخ سرایش 16/9/83

                         و به او بگویی

                                           من آبم

                                                           من نورم

                         بامن از گوشه دلت

                                                 نیلوفری برویان

                                                   که از صحیفه ازل

                                                          سوره آفرینش تلاوت کند

می توانی تا مرز هزار حصار بهشت

                              به خندقی که در آن

حوریان سیاه چشم

                       پیکر سپیدشان راتعمید می دهند

نگاه کنی وبخندی به تبسمی که در آن

                                               دوشیزه عریانی                  

                                                               آبهای دور

                                                بر بستر صخره وآفتاب

                                      تن به وسوسه هامون می سپارد

دلم انگار در آخرین چراغی که روشن بود دنبال کسی می گشت

                 تا تعبیر خوابش را

                                    به او بسپارد

                                                          واعتمادش را

                                                          به شعله هایی

                                                که در باد نمی لرزد

                                                            م.فنا

                                                                     ۲/۷/۱۳۸۵