ساده تر از نفس های من که فرو می رفت و بر می آمد

           به محض آن که با عشق به فاصله نورو باد اندیشه کردم

                                                                                   وشعور دریا را یک سره سر کشیدم

                                                                                  وباز هم زیر خیزابه های غرور دست وپا زدم

                                                                            که چه قدر ماه حسرتم را خورد

                                                                           وچه قدر سایه دنبالم کرد

                                                                         وچه قدر تنهایی بر بی وفایی ام گریست

                                                 وبدینسان هم زاد من در پیله خلوتم متولد شد

                                                 وبدینسان تلاقی مرداب در سرگشته گی من ختم به نیلوفر شد

                                                   وبدین سان از مرداب گریختم

                                                                            وبه خویش آمیختم

                                                                            و حلقه حنا بسته فریب بر گردن دار آویختم 

از چه گریز داشت آرامش و سکون

اینک طوفان

اینک حادثه

اینک عروج

ومن فکر می کنم این بار

طوفان من آرام می وزد

تو کنارمی ای هم زاد من

چشم هایت زاویه با نور بسته

 دست هایت حلقه با عشق

و این گونه در خویش فرو رفتم و هر چه رفتم سراپا تو شدم وهر چه گریستم دیدم من نیستم

حالا دهانم را باز می کنم

و شگفت انگیز ،غوطه ور میان دریا ،نفس می کشم

واز تر بادهای دور وبرم باران می چینم

این جا سرزمین عریانی پروانه وخورشید است

این جا منظومه پریشانی ماهست و دریا

با تو وداع می کنم

تو مرا دوباره بیاغاز...