هزار دلهره بر جانم افتادست

                        هوای رقص شبانه به پیکرم دادست

عبورکرده ام از کوچه باغ منتظرت

                        به رسم گنگ و غریبی که شیوه ی بادست

هنوز جلد نفس های تند و مغشوشم

                        نشسته در پس بغضی که نبض فریادست

به خواب دیده ام انگار بوسه حک می کرد

                        کسی که روی لبش اشتیاق فرهاست

قسم به فرصت تنهایی شبانه ی ما

                        که جان ثانیه ها هم بدون بنیاد است

بیا و از سر بیگانگی مرنجانم

                        که عشق لدت زیبای بوسه ای سادست

به سعی هروله واری رسیده ام تا تو

                        نگو صفای دل من چو گرد بربادست

چو کولیان غریب آمدم به کوچه ی تو

                        دریغ آتش چشمت به جانم افتادست

م.فنا

12/6/87